Kartezjusz, „Rozprawa o metodzie”

Mistrz Kartezjusz zapewne musiał mieć ziarno racji. Powątpiewam w tak zuchwałe rozgraniczenie człowieka i zwierzęcia – którym jednak człowiek nie przestaje być, może z biegiem czasu coraz bardziej ku niemu zmierza – stawiając zwierzę na pozycji przegranego, w cieniu pejoratywnego upokorzenia. Są dni… tygodnie… miesiące, lata, kiedy człowiek staje się jawnie, jasno i wyraźnie automatem.

Automatyzacja życia. Rutynizacja, pauperyzacja, uproszczenie, zinformatyzowanie… Maszyneria w głowie wytwarza coraz to nowe określenia, jak wydruk z komputera. Boleśnie odbija litery na pustej kartce w głowie. Tabula rasa ale w jakieś nieumiłowane „sto lat” po tej arystotelesowskiej.  Rozkoszny dar, niewinny, beztroski. Ale mnie już beztroska ta nie jest dana. Kiedyś była, kiedyś brało się rzeczy za inne, kiedy beztroska odeszła – pragnienie powrotu jest silniejsze, opętańcze… Zapełniam moją czystą stronę. Zapełniam ją mając wrażenie, że gnam bez celu. Nie zostawiam za sobą śladów, unoszę się wciąż nad ziemią, tylko czasami głowa w chmurach daje poczucie ulgi, ale mimo to głowa w chmurach jest lepsza, niż nogi ponad ziemią, stopy bezczynnie szukające gruntu. Tonę, chrapliwie łapiąc powietrze, resztki powietrza, końcem sił, ale czuję, że się wypalam.Kilka słow. I oto mamy myśl silniejszą niż cokolwiek innego. Myśl drąży, myśl spłyca. Ale jak można spłycić bezkresną głębię? Jestem pewna, że nie można. Czasem tylko trudno jest wpaść z powrotem tam, gdzie było nasze miejsce. Czasem pisklęta wypadają z gniazd bez drogi powrotu. My nie jesteśmy ptakami. Jest w tym korzyść i swego rodzaju ubytek. Nie umiemy latać. Nie wszyscy. Kiedyś umiałam latać – dziś już nie umiem. Kiedyś było prościej latać. Tak obłędnie szukając, wcale nie odnajduję tego co chcę znaleźć. Zaś przypadkowo w „ręce” trafiają mi niematerialne przedmioty, które nigdy dotąd nie były mi znane. Jak poznając siebie na nowo wrócić tam gdzie się należy? Tam gdzie się wie, że się należy? Za dużo myśli, za mało czynu. Czyn umiera. Chcąc mu dać ostatnie tchnienie jedynie uciskam jego krtań przyśpieszając śmierć. Wiosną kwiaty wzrastają, niech i mój zwiędnięty powstanie a nie złamie się wpół.  Drżę nie umiejąc znaleźć odpowiedzi na pytanie co mnie niszczy? Chciałabym aby przestało,  dało nadzieję, i zesłało wskazówkę, jakąkolwiek. Potrzebuję moich skrzydeł i siły do lotu. Ukołysania na wietrze, kierunku lotu, pławienia w powietrzu widząc zarówno ziemię pod stopami jak i chmury nad głową. Czuć oddech słońca i westchnienie księżyca, szept gwiazd i pomoc losu.

Zwróć mi siebie… Bo siebie mi we mnie brak…

W zasadzie na początek należałoby stwierdzić, że nie mam o czym pisać, nie wiem jak powinno się pisać. Ten fakt uznałam za doskonały punkt wyjścia do założenia bloga. Nie jest chyba rzeczą niezwykłą, że czasami człowiekowi brakuje „słuchaczy”, lub po prostu chciałby pozostawić swoje zmaterializowane (w lepszej tudzież gorszej jakości) myśli gdzieś, gdzie może wrócić i z perspektywy czasu je ocenić, żyjąc przy okazji złudzeniem, że ktoś w tych myślach partycypuje. Myślach jakże ulotnych i prostych, ale zawsze w pewnym stopniu wybawiających od uczucia „pustej” samotności. Zjawisko pustej samotności jest mi dość bliskie. Chociaż w moim życiu namacalnie nie mogę powiedzieć, że samotność mnie dotyka, to i tak czasem pojawia się potrzeba takiego „wyobrażonego” kontaktu ze światem, stworzenia czegoś co chociaż w tak strywializowanym wymiarze przeniesie mnie do nieśmiertelności słowa.  Po to znów dzierżawię miejsce w Internecie. Z pełną świadomością braku zacięcia pisarskiego, braku skoncentrowanej idei,  piszę. Piszę aby wypełnić „pustkę” , ale tylko tą powierzchowną, bo w głębi serca moje życie jest przepełnione umiłowaną myślą, która nie czyni mego jestestwa osamotnionym.